1,5 Yaşındayız

Koşuşturması bol bir haftayı daha bitirdik. Bloğumuza sık sık yazmak istememe rağmen maalesef vakit bulamıyorum. Ayrıca hafta boyunca biriktirdiğim o kadar şey vardıki bilgisayarın başına oturunca hepsini unutmuş olmamda cabası.
Neyse asıl önemli olan meseleye gelince bu haftanın bizim için özel bir yeri var çünkü 26 ekim 2009'a rastlayan günde 1.5 yılı geride bırakmış oluyoruz. Zaman çabuk mu geçiyor yoksa bizmi yetişemiyoruz zamana bilemiyorum lakin bildiğim bir şey varsa oda oğluşlarımın bebeklikten çocuk olma yolunda ilerlediği. Bense onların bu geçişlerini kaçırmamaya çalışıyorum. Arkama dönüp baktığımda keşke şunuda yapsaydım dediğim şeyler olacaktır mutlaka, malum hayatta herşeye yetişmek mümkün değil. Ama ben her ne olursa olsun bu iki yakışıklı bebeğin annesi olarak elimden geldiğince her an oğluşlarımla birlikte olmak, onların hiç bir hareketini kaçırmamak, her kelimelerine şahit olmak, her tebessümlerine ve kahkahalarına ortak olmak, onlarla oyunlar oynamak, her yeni bir şey yaptıklarında onları onurlandırıp doyasıya alkışlamak istiyorum. Çok mu şey istiyorum acaba:)

Bunları her anne ister mutlaka ama ben dillendirmek istedim sadece! Ve tabiki “en özel an, yaşadığın andır.” sözünden yola çıkarak, her anı sevdiklerimle doyasıya yaşamak istiyorum.

Haftasonundan ilkler

* İlk defa elimizde cam bardak kendi kendimize su içtik. Suyumuzu bitirdikten sonra bardağı anneme verdik. İkimizde çok şeker görünüyomuşuz ve içerken bir ayrı havaya bürünüyomuşuz. Annemiz öyle söyledi:)

* İlk defa babamızın peşinden ağlamadan kapıdan bay bay yapıp el sallayarak ve öpücükler yollayarak babamızı uğurladık ve ardından kapıyı kapattık. Annemiz ve babamız gözlerine inanamadı.

*İlk defa bize gelen halamıza ağlamadık aksine öpücükler verip oyunlar oynadık.

*İlk defa Annemizin hazırladığı renk kartları ile oynadık.

*İlk defa ciddi şarkı söyleme girişiminde bulunduk.

*İlk defa bilgisayara saldırmadık :P Ya annemin salonda koyduğu yeni mekanı keşfedemedik, yada keşfettik ama önemsemedik.

ve bugün pazartesi ilk defa annemizi öpücüklerle el sallayarak işe uğurladık.

Dino Tahtaravalli

Dün dayımızı elinde kocaman bir tahtaravalliyle kapıda görünce nasıl mutlu olduk bir bilseniz. Yaklaşık 10 dakika boyunca oyuncağın etrafında dönüp durmadan kıkırdadık. Gerçekten mutluluğumuz görülmeye değerdi. Bir oyuncakla 5 dakika bile oynamayan bizi 1 saat boyunca aynı oyuncakla oynarken görmek annemizide çok mutlu etti:))

ISIRIYORUZZ

Isırmak efemle ağamın en sevdiği oyun haline geldi. Beni, babayı, anneanneyi ve tabiki birbirimizi acıta acıta ısırıyoruz. Isırmak ne kelime koparıyoruz desek daha doğru olur. Ve sonrada kıkır kıkır gülüyoruz. Bir önceki gün beni 4 dakikada 6 yerimden ısırdılar. Ben tabi gülmemeye çalışsamda inanılmaz komik görünüyorlar.

Artık üstlerini değiştirmeye korkar olduk. Çünkü her üst değiştirmemizde bıcı bıcı diye banyoya hücum ediyorlar. O kadar tatlı görünüyorlarki ne anneanne ne ben onları kıramıyoruz. Tabi havalar şimdi güzel ama soğuk günlerde nasıl bir çözüm buluruz bilmiyorum.

18. ayımızı doldurmamıza çok az kaldı. 1, 5 yaşımızda oluyoruz. Sizi çok seviyorum iyiki varsınız