Yatakta ilk dönmelerimize başladık ve beşiklerimizin ayrılma vakti geldi. Çünkü oğluşlarım birbirlerini uyandırmaya başladılar. Ağlayarak zaten uyandırıyorlardı ama beşikte artık ayaklar inip kalktıkça diğeride ağlamaya başlıyor. Bu nedenlede beşikleri ayırdık. Artık ayrı odalarda yer yer de aynı odada iki ayrı beşikte yatıyoruz. Ee artık 3 aylık oldu el, kol, özellikle bacaklar devamlı hareket halindeler. Yeni şeyler geliştirmeye başladık tabi. Bunlardan en sevdiğimiz üstümüze örtüleri çekmek. Birşey olucak diye hepimizin aklı çıkıyor desem yeridir. Biliyorum koruyan gözeten Allah biz kimiz ki ama olan uykumda gitmiş durumda devamlı ses dinler konumdayız. Kaç defa üzerine battaniye (elbise, çarşaf vs ne bulduysa işte o anda) çekmişken ve altından çıkamaz bir şekilde bulduğumuzu anlatamam oğullarımı. (özellikle ağam bunu çok yapıyor) En son annem odalarından bir inilti duyup girmiş ve beşikte oynayan bir battaniye altında kıpkırmızı nefes alamayan ağam. Ondan sonradır oğullarımı beşiğe koymayıp yanımızda yatırıyoruz veya üstlerine çekebilecekleri birşey atmıyoruz. Hayır çok güzel giriyorsunuz battaniyenin altına be oğluşum da bir türlü altından çıkamıyorsunuz:)) E tabi bunlar bizim ilk vakamız değil daha 1 haftalıkken efe oğlumu hastane dönüşünde pusetin içine koymuştuk. Tabi küccük kafasınada şapka takmıştık üşümesin diye. Bir baktım eve gelince garip sesler geliyor pusetin içinden. Ne göriyim şapka oğlumun yüzünü olduğu gibi kapatmış, nefes alamıyor. Nasıl korktuğumu anlatamam. O günden sonra şapka takmadık oğullarıma. Çünkü ne zaman taksak sonuç aynı oluyordu. Bide tabi oğluşlarımı götürdüğümüz doktorumuz arada sırada yüzüstü yatırın ama çok dikkatli olun dedi. Ben tabi bilmiyorum o zamana kadar aman Allahım çocuklar nasıl sevdiler bu yatış şeklini anlatamam. Çevirdiğim anda uyanmalar, başka şekilde yatmak istememeler. Anne kucağında hissederlermiş kendilerini. Ama çok tehlikeli gözünü 1 an bile ayırmayacaksın nolur nolmaz diye. Öyle bile olsa 1 saat bile uyumaları işime geldiği için arada bir uyutuyorum. Şimdi tabi uyumaları özellikle gündüz sadece kucakta oluyor senin kucağında uykusunu alıyor bıraktığın anda uyanıyor. Ağam da efem de aynı. Ama bir tatlı oluyorlarki kucakta kedi gibi sırnasıyolar. Bu yorgun halimle kucağımdayken uyurum diye korkmasam kalsın gece gündüz hiç önemli değil. Bir ayın tüm maceralarını anlatmak istediğim için biraz karışık yazıyorum tabiki.
Çocuklarımı doğduklarından beri ayağımda uyutmuycam sallamaya alıştırmıycam diye çok attım tuttum. Yine öyle atıp tutarken ve çocuklar beşikte değil kollarımdayken ve asla ve kata uyumaz ve zır zır ağlar iken diğer taraftan evde misafir doluyken en sonunda amcamın hanımı son noktayı koydu "kızım sallasana bu çocukları uyusun ne bu kendine eziyet ediyorsun. Ve benim teslim bayrağını çektiğim an o an oldu. Evet o an:)) birini annemin güzel ayaklarına, diğerini yengemin güzel ayaklarına teslim edip çocuklarımın uyuyuşunu seyretmek gerçekten çok keyifliydi. Aman 3 ayı sallamadan geçirdik ya yeter:)) E tabi bu yeni yorgunlukların habercisi oldu. Şöyleki iki gün sonra ayakta sallamakta kesmez oldu benim efemle ağamı. Benim annemin eşimin hepimizin bacakları artık iflas noktasına geldi sallamaktan. Yok bu da çözüm değildi. Bunun için koşa koşa gidip iki tane ana kucağı aldık. En güzel yönü tabiki ana kucağı gibi değilde ayak gibi sallanıyor olması. Aman ne büyük rahatlıkmış biraz bizim kollar, bacaklar dinlendi tabi durumdan istifade. Daha tam alışmadılar ama alıştıkları zaman çok seveceklerine eminim.
Aslında bu kadarla bitmez benim anlatacaklarım ama şimdilik 3. aydan bu kadar.
