Hastaneden geldiğimiz o ilk gün! bebeklerimle geçireceğim ilk günüm Bebek nasıl bakılır bilmem ben. Normalde kucağıma almaya bile korkarım. Hele birde yeni doğmuş, 2 kilo kadar, ufacık, el kadar bebeklerse bunlar. Nasıl bakarımın telaşesi had safhada. Yok öyle kucaklamak değilki sadece altını değiştiriceksin, banyo yaptıracaksın, karnını doyuracaksın. Velakin eve gelen bu iki bebek senin olunca işler değişiyor tabiki. Ben yapamam edemem dediğin şeyleri bir güzel yapmaya başlıyorsun, kendinde şaşırıyorsun bu duruma bırak yapmayı anneliğin verdiği o coşku ve şefkatle bir o bebeğe bir diğer bebeğe atlıyorsun. İlk 3 ay yanımda uyumaları için yatak odasına bir parkyatak koymuştum odalarının haricinde. Oraya yerleştirdik ikisini. Tabi dizildik sırayla hepimiz bir ona bakıyorum bir ona bunlar benim mi şimdi anne mi oldum ben. 
İnanamıyorum ki hala şoktayım. Sadece
İnanamıyorum ki hala şoktayım. Sadece benmi hane halkı komple şoktayız. Bir yatağa sığıyorlar daha doğrusu kayboluyorlar beşikte. O kadar minikler yani bir o kadar güzel. Melek gibi uyuyorlar. Veee sonra
tabi uyanıyorlar yok öyle sırayla değil aynı anda:)) haydaa! altını değiştir, süt ver, gaz çıkar, uyut kısa bir zaaman sonra tekrar... Başını kaşımaya vakit bulamıyosun, yada yemek yemeye!.. Gecesi gündüzü uykusu bilmem nesi yok. Bir şaşırmaca hepimizde bir şok, 4 çocuk büyüten annemde bile. Velhasıl bebeklerimizle beraber ilk günümüz böyle geçti. Ne kadar yorucuysa o kadar güzel, o kadar anlamlı!...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder