Dün kuzenimiz olan seda ablamızın 8. doğumgünündeydik. Yine çok güzel olmuştu kızımız. Çok eğlendi oğluşlarım. Tabi biraz yorucu oldu benim için. Çünkü oğullarımı bir yere gittiğimde zaptetmem çok zor oluyor. Biri bilgisayara koşar, biri televizyona. Biri iki saniye gözden kaybolur mutfakta araştırma yaparken bulunur. Diğeri elektirik süpürgesinin yerini keşfetmiş oynarken. Yani gittiğimiz evlerin her ayrıntısına kadar keşfetmeden evimize dönmeyiz. Dün de böyle oldu işte. Neyse işin en ilginç kısmı ise ziyaretin bittiği yani eve dönme faslının geldiği andı. Saat gelince hadi biz kalkalım artık dedik malum çocuk olunca uyku saatini çokta geçiremiyorsun. Tabi bunun öyle kolay olmayacağını Talha'ya hırkasını giydirmeye çalışırken keşfettik. Oğlum bir yandan ağladı, bir yandan kendini yerden yere attı. Bunun nedeni ise bizimle gelmek istememesi. O daha oturmak istiyor yani. Bir sürü yöntemler denedik olmadı kesinlikle ikna edemedik. En sonunda hepimiz dışarı koridora çıktık talha odada tek kaldı. Ne yaptı dersiniz? Kapıyı üstümüze kapattı:))
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder